PARIJS, 3 JUNI 1940
BUSSY, CENTRAAL FRANKRIJK EEN WEEK LATER
Het begon met een storm in juni.
Vlak daarvoor waren er voor het eerst Duitse bommen gevallen op Parijse buitenwijken.
Doodsbange mensen ontvluchtten de stad op alle mogelijke manieren.
Maar op het platteland was de oorlog nog ver weg...
en dus hield ik me bezig met een strijd die veel dichterbij woedde.
Ben je nog niet aangekleed?
We komen nog te laat.
Moeten we wel uitgaan vandaag? - Waarom niet?
Mijn schoonmoeder, madame Angelier, weigerde de overgave te accepteren...
zelfs nu de eerste vluchtelingen uit Parijs arriveerden.
Drie jaar eerder was ik met haar zoon getrouwd, en was ik naar Bussy verhuisd.
Nu Gaston in dienst was, vond ze dat ik moest leren zijn bezittingen te beheren.
Dus elke maand bezochten we onze huurders...
op een zondag, zodat madame zeker wist dat ze thuis waren.
Maak geen geluid; dan zie je pas echt hoe ze leven.
Ze betrapte ze graag op heterdaad.
Ik haatte het grondig.
Hebt u al iets van uw zoon gehoord?
Al een week niet meer. En u?
Geen nieuws van onze jongens. - Men zegt dat Parijs ingenomen wordt.
Mensen zeggen van alles.
Lucile?
Madame, het is een grote boerderij en het is lastig zonder mijn broers.
Schrijf maar op voor volgende maand.
Als ik uitzonderingen maak, heeft Gaston straks geen huis meer...
waar heeft ie dan voor gevochten?
Kom mee, Lucile.
Goedendag.
De huur willen ze niet betalen, maar die dochter draagt zijden kousen. Zag je dat?
Het lijkt hardvochtig, maar zwakte lokt alleen maar misbruik uit.
Als Gaston thuiskomt, zal hij een vrouw aantreffen die wéét hoe het moet...
Stop!
We moeten teruggaan. - Nee!
We moeten aardappelen kopen en nog vier keer huur innen.
Idioot!
Dat ziet er zwaar uit. - Hij redt zich wel.
Wat krijgt u van ons?
Vier francs.
Dank u.
Er zijn meer auto's op de weg. Vanuit Parijs.
Mijn vader zei: 'Als je de ware aard van mensen zoekt, begin dan 'n oorlog.'
Wat is dit nou weer?
Ga eens kijken hoe lang die stoet is.
Doorlopen!
Pardon, mijn vrouw is uitgeput; we zijn helemaal komen lopen vanuit Parijs.
Mag ze even uitrusten in uw auto?
Natuurlijk.
Mijn God...
Zijn die van ons? - Ze zijn altijd van hen.
Liggen!
Anna!
Anna?
Dank u. - Lucile?
We moeten van de weg af. Kunt u ons naar de dichtstbijzijnde stad brengen?
Jij daar!
Ga bij mijn auto vandaan!
Lucile! Stap in!
Als ik zeg dat je iets moet doen, doe het dan ook.
Kinderen!
Dus dit was oorlog.
Parijs was plotseling neergedaald op Bussy.
Vrouwen en kinderen die bommen ontvluchten, op zoek naar voedsel en onderdak.
Wil je wat water?
Maar de vijand was hen gevolgd.
Opzij!
Madame Perrin, ik ben Lucile Angelier, Gastons vrouw.
Opzij, verdomme!
Vlucht! Ze komen eraan!
Verlaten volk, vertrouw de Duitse soldaat!
Mannen en vrouwen van Frankrijk, Ik denk nu vooral aan alle vluchtelingen...
die nu berooid over onze wegen zwerven.
Ik steun hen in mijn gedachten.
Met gebroken hart zeg ik u vandaag dat we de strijd staken.
Ik heb overlegd met de vijand en hem gevraagd...
of we een uitweg kunnen zoeken, met behoud van onze eer...
zodat we de vijandelijkheden kunnen staken.
Angst had bezit genomen van de stad.
Er gingen geruchten dat er een regiment onderweg naar Bussy was.
Ik liet slechts het hoognodige achter in Gastons kantoor.
Madame Angelier zag zijn spullen liever verbranden dan in vljandige handen vallen.
Burgers van Bussy...
een immense tragedie heeft onze natie getroffen.
Miljoenen mensen zijn hun huis ontvlucht, duizenden verloren het leven.
En het lot van een generatie van jonge, dappere mannen blijft ongewis.
Alleen God weet wat ons te wachten staat...
en ons land dat we nu niet meer het onze kunnen noemen.
Samen moeten we sterk staan.
We moeten alles opzij zetten wat ons en onze buren verdeelt.
We moeten één blok vormen, als één familie onder Gods hoede.
Ze zijn er al.
Laat ons bidden.
Onze Vader in de hemelen, geheiligd zij uw naam...
Uw koninkrijk zal komen, en Uw wil zal geschieden, op aarde en in de hemel.
Schenk ons vandaag ons dagelijks brood en vergeef onze zonden...
zoals wij anderen hun zonden vergeven.
Breng ons niet in verleiding en verlos ons van het kwaad. Amen.
Onder gezag en krachtens de handtekening van Maarschalk Pétain...
is er een nieuwe Franse Grondwet van kracht.
Deze garandeert de rechten op arbeid...
familie...
en van het Vaderland.
Jullie zijn verslagen en wij hebben nu de leiding.
Alle wapens dienen aan het Duitse gezag overhandigd te worden, morgenochtend.
En zoals onze Führer schrijft:
'Het zwaard zal onze ploeg worden en uit de oorlogstranen...'
Hoelang zullen ze blijven? - Geen idee.
'zullen toekomstige generaties opbloeien.'
Ik weiger om de Duitse tijd te volgen.
Zij die een officier dienen te huisvesten...
moeten nu thuis zijn komst afwachten.
Niet aankijken, niet praten.
Madame?
Madame Angelier? Ik ben Luitenant Bruno Von Falk.
U verwachtte mij?
Madame?
Ik zal proberen u niet in de weg te lopen. Ik wens slechts 'n kamer en 'n werkplek.
Neem me niet kwalijk.
Pardon, maar ik kan niet steeds te laat komen.
Hij heeft niks over een hond gezegd.
Iedereen naar huis! Avondklok!
Moge de Heer deze geschenken zegenen. En hen die niet hier kunnen zijn.
Behoed hen voor gevaar. Laat ze veilig zijn.
Amen.
Madame?
Mag ik u om de sleutel voor de piano en het bureau vragen?
Ik beloof u dat ik er heel voorzichtig mee om zal gaan.
Marthe zal u de sleutel geven.
Prettige avond.
Hij speelt Deutschland Über Alles voor je het weet.
Heb je al onderdak gevonden?
Ja, dank je.
HOED U VOOR DE VERSCHRIKKELIJKE TIRANNIE VAN DE JODEN!
Heb je deze al gezien?
We moeten Duits geld aannemen en we mogen na 21.00 uur niet naar buiten.
En God sta je bij als ze merken dat je naar De Gaulle op de radio luistert.
Heb jij er ook een?
Een officier.
De prijs die je betaalt als je het mooiste huis in het dorp hebt.
En jij?
Niemand. Het voordeel als je het lelijkste huis hebt.
Waarom kijkt ze me zo aan?
Weet je dat niet?
Je schoonmoeder heeft haar familie naar de schuur verhuisd.
Vluchtelingen uit Parijs wonen nu in het huis, tegen een dubbele huur.
Naam, beroep, adres?
Benoit Labarie. Boer. Het landgoed Montmort.
Volgende!
Burggravin. - Benoit?
Pardon? Je vrouw en kinderen waren in de kerk. Waar was jij?
Ik was aan het werk. Niet dat u daar iets van afweet.
Benoit, pas op je woorden.
We huren al vier generaties lang bij hen. En ze bezorgen ons alleen maar verdriet.
Wat is het Franse woord voor omkoping, Bonnet?
Zie het toch als geschenk.
Een geschenk?
Kunnen we even onder vier ogen spreken? Het betreft een delicate kwestie.
Laat ons even alleen, Bonnet.
Gaat u zitten.
Het gaat om Bonnets verblijf in ons Chateau.
Hij komt uit een zeer gegoede familie.
Ik hecht veel waarde aan passend onderdak voor mijn mensen.
Alle mensen vallen onder dezelfde wet, ook de burgemeester en Burggraaf. Snapt u?
Het betreft mijn vrouw.
Ze kan niet tegen het idee dat er zo'n man bij ons inwoont.
Wellicht kunnen we een andere regeling treffen?
En mijn Eerste Luitenant?
Ik weet zeker dat we passend onderdak kunnen vinden.
Hij kan op de Labarie boerderij wonen: dat ligt ook op ons landgoed.
Naar binnen, meisjes.
We zullen eraan moeten wennen, en aan alle andere dingen.
Er waren allang geen mannen in ons stadje geweest.
De moeders van Franse soldaten keken vol walging toe en vervloekten de Duitsers.
Kan ik je helpen? - Maar de jonge vrouwen keken toe.
Je bent beeldschoon. Hoe heet je?
Celine... C-E-L-I-N-E.
Celine, mag ik je even spreken?
Zal ik die tassen voor je dragen? Ik moet toch die kant op.
Je mag wel 'nee, dank je' zeggen.
Dat hoort niet hier.
Dit ga je niet leuk vinden.
Voor je gemoedsrust: iedereen die het zich kan verantwoorden, doet het.
Mijn schoonmoeder deed voorkomen alsof de oorlog ons verenigde...
maar de welgestelden dachten nog steeds aan zichzelf en de rest kon doodvallen.
Mensen als Benoit en Madeleine zouden nooit hamsteren, al hadden ze de kans.
Dit is voor jou.
Wij hebben voedsel op voorraad...
als je begrijpt wat ik bedoel.
Je mist Gaston zeker wel: iemand anders om mee te praten.
Inderdaad.
Schrijf je hem?
We weten niet waar hij is.
Schrijf toch maar. Dan voel jij je beter.
Benoit had graag geruild met Gaston, om te vechten als een kerel.
Echt?
Als je me niet gelooft, vraag het hem zelf maar.
Kunnen we u helpen? - Dames...
de plannen zijn veranderd. Ik ben hier ingedeeld.
Sorry voor het ongemak.
Maar wij woonden toch te ver van het dorp?
Ik was zelf ook verbaasd: ik verbleef in het Chateau.
Bent u officier? - Luitenant.
Dit is 'n boerderij. De kamers zijn niet goed genoeg en er is geen stromend water.
Maakt u zich geen zorgen om mij.
Dit voldoet prima.
Hier.
De officier genoot van zijn macht om Benoit en Madeleines levens te verstoren.
Alsof hun leven al niet moeilijk genoeg was.
En onze soldaat?
Ik hoorde hem elke avond.
Altijd dezelfde onbekende muziek.
Ik moest hem verafschuwen, maar hij vormde 'n welkome afwisseling in de stilte.
Lichten uit!
Bubi!
Sorry dat ik u stoor.
De hond is niet van mij. We vonden hem in een verlaten dorpje.
Hij is tenminste Frans.
Mag ik?
Uw huis is schitterend, madame.
Het is niet van mij, maar van mijn schoonmoeder.
Maar de piano is vast van u.
Waarom zegt u dat?
Ik geloof niet dat uw schoonmoeder een muziekliefhebber is.
Mijn vader schonk me die piano.
Speelt u zelf?
Inderdaad.
Maar madame wil geen muziek in huis totdat mijn man terug is om te luisteren.
Mag ik even gaan zitten?
Dat stuk dat u steeds speelt...
ik herken het niet.
Dat kan ook niet.
Ik heb muziek gestudeerd, hoor. - Maar dit stuk niet.
U hebt het zelf geschreven.
Ik was componist voor de oorlog, toen ik trouwde.
U bent getrouwd? - Al vier jaar.
En ik ben al vier jaar soldaat.
Dan mist ze u vast.
Niet echt.
Niet meer.
Hallo?
Bubi, hier!
Wat doet u hier? - Ik had iets laten liggen, dacht ik.
Dus u komt binnen zonder toestemming?
Ik versta u niet.
Het spijt me...
Heeft u deze bekeken? - Nee...
Echt waar. - Lees er maar een voor.
Lees voor.
Hardop.
'LS, Monsieur Blanc is getrouwd en vader van vijf kinderen...
hij heeft al enkele maanden...
een seksuele relatie met een jonge vrouw die half zo oud is.'
'Hij moet worden aangeklaagd voor onbetamelijk gedrag.'
'Monsieur Dubois verhandelt voedsel op de zwarte markt.'
'Monsieur Acar is een communist, een leugenaar en homoseksueel.'
'De vluchtelinge bij de mis zegt katholiek te zijn, maar ze is 'n vuile Jodin.'
Wat zijn dat?
Brieven van uw buren. Ze stonden ons op te wachten toen we arriveerden.
Roddels... niets meer. Mensen die oude rekeningen willen vereffenen.
Ze zouden verbrand moeten worden. - Als het aan mij lag, graag.
Mijn majoor heeft me bevolen...
het is mijn taak ze te lezen. U kunt gaan.
Waarom ben je ooit met hem getrouwd? Ging het om het landgoed?
Je vader was alles kwijt, dus wilde hij dat je iemand met land zou vinden.
Nee...
Mijn vader was stervende.
Hij wilde dat ik 'n goede man vond. - Een rijk man.
Wat heb ik misdaan?
Ik zie alles wat er hier in huis gebeurt.
Hij vroeg alleen of ie de tuin in mocht. - Je had moeten opstaan en weggaan.
Moet ik me opsluiten in m'n slaapkamer? - Ik wil dat je 'n trouwe echtgenote bent.
Dat ben ik!
Hoe kun je dan praten met hem, wetend dat je man opgejaagd wordt door die beesten?
Als ik ze zie, wil ik hun ogen uitrukken.
Wat is er gebeurd?
We hoorden zojuist dat...
Gastons eenheid in 'n werkkamp in Duitsland zit.
Je man is een krijgsgevangene.
Die Duitser is onze vijand. Begrijp je dat?
Ja...
Madame?
Ik kan niet met u praten.
Ik had u moeten geloven.
Ik denk dat u hiervoor in mijn kamer was.
Het spijt me.
Dank u.
Denk er aan dat je vandaag de huren int, Lucile.
Kom, Marthe. Anders komen we te laat.
Ik ga zwemmen.
Kun jij zwemmen?
De Burggraaf laat de dorpelingen niet zwemmen in het meer.
Sorry, ik bedoelde niet... Ik bedoelde met je handicap, kun je...
Wat is er gebeurd?
Mijn paard viel. Mijn been zat klem.
Anders had je als soldaat gevochten?
Zeker.
Nietzsche zei: 'Een man is gemaakt om een krijger te zijn.'
Heb je ooit Nietzsche gelezen?
Hij zei ook:
'Een vrouw is geschapen om de krijger te plezieren.'
Dat been, is dat vóór of na jullie huwelijk gebeurd?
Erna.
Heerlijke geur.
Misschien koop ik 'n bosje voor mijn slaapkamer: om het wat op te vrolijken.
Madeleine, we moeten de dieren naar binnen brengen.
Een vaasje naast mijn bed? Als het kan?
Het klopt helemaal, madame Angelier. Hiernaast krijgt u nu het dubbele.
Ik leerde dat stuk toen ik jong was. Mijn vader leerde het me.
Anna's vader leerde het haar ook.
Is hij...
Hij en mijn andere dochter werden van ons gescheiden.
Maar ze komen vast weer snel terug.
Genoeg geoefend voor vandaag.
Waarom ga je niet buiten spelen?
Blijf dicht bij huis.
Ze is prachtig. - Dank u.
Pardon, zou ik misschien wat zeep kunnen lenen?
Om te wassen?
Heerlijk weertje.
Dank u.
Het spijt me.
Het is vooral moeilijk dat ze zo dichtbij ons wonen.
Verdomme! lemand heeft onze uniformen gestolen!
Krijg de klere!
Dit kan toch niet waar zijn. - Alles is weg.
Kom tevoorschijn, klootzak! Ik schop je in elkaar!
Benoit, alsjeblieft?
Ik dacht dat je je geweer had ingeleverd.
Klopt. Het exemplaar dat geregistreerd stond.
Mensen zijn voor minder gedood. - Ik heb het nodig.
Waarom zeg je haar niet waarom je hier bent?
Die Duitser in mijn huis zit achter Madeleine aan.
De officier die hier woont kan druk op hem uitoefenen.
Ik praat niet met hem. - Ik hoor iets anders.
Ik ben hier niet om u te bekritiseren. Ik wil gewoon dat ie vertrekt.
Alstublieft?
U hebt 'n klacht over een Duitse soldaat? Mijn verontschuldigingen.
Dus u doet er iets aan?
Ik heb geen invloed op hem. We zijn van gelijke rang.
Er zijn dus verschillende regels? - Dat heb ik niet gezegd.
We verloren de oorlog. We hoeven niet ook onze vrouwen te verliezen.
Misschien hadden jullie ze eerder moeten beschermen, mijn vriend.
Alstublieft?
Ik zal het proberen.
Maar het kan het ook erger maken.
Zeg hem haar met rust te laten. Ik vraag het geen tweede keer.
Ons regiment kan elk moment vertrekken.
Ik kan het niet verdragen... dat je me haat.
Ik haat je niet.
Nodig me dan voor de thee uit.
Er is nauwelijks nog iets over. Uw mannen hebben alles genomen.
Of wijn?
Ik zal met Bonnet praten...
maar in ruil daarvoor vraag ik alleen dat we netjes tegen elkaar doen.
Daar schuilt toch geen kwaad in?
Mijn schoonmoeder zal me er uitgooien.
En ik kan nergens anders heen.
Ze is vanavond naar de kerk. Daar blijft ze nog wel 'n half uur.
Eén drankje maar.
Hoe ben je soldaat geworden?
Ik kom uit een militaire familie. Het werd van ons verwacht.
Mijn broers en ik namen op dezelfde dag dienst.
Waar zijn je broers?
Eén is gesneuveld in Polen.
Een ander in Normandië.
De jongste is net vertrokken naar Afrika.
Mensen zouden niet opgeofferd mogen worden.
Ik bedoel niemand van ons. - Zo kan ik niet denken.
Vragen stellen maakt alles alleen maar moeilijker.
Geloof je in de oorlog?
Ach, ik geloof in de gemeenschappelijke geest.
Geen van ons geeft het graag toe...
maar individuele acties betekenen niets.
Waarom ben je dan altijd alleen als ik je zie?
Wanneer zie je me dan?
Vergeet alles even, voor twee minuten. Kom.
Lucile?
Madame is op de terugweg. Ga naar de tuin.
Vlug!
Ik ben degene voor wie iedereen bang moet zijn. Maar zij is pas echt doodeng.
Waarom zijn alle lichten aan?
Ik wil je bedanken. Je was heel aardig.
Het is lang geleden dat ik zo met iemand heb gesproken.
Dank je.
Welterusten.
Lucile?
Je gaat het vast rondbazuinen?
Maar ik werk me alleen maar dood.
Als ik geen liefde krijg... het laat me koud waar hij is geboren.
Het zijn ook mensen, en zij hebben mijn gezin niet uit huis gezet.
Dat deed jij. - Mijn schoonmoeder. Niet ik.
Open je ogen, Lucile.
Onze mannen zijn geen haar beter. Erger zelfs soms.
Vraag het je officier maar. Hij weet het. Vraag hem wat ie in die brieven las.
Vraag hem wat hij over je man las.
Je moet het weten. Iederéén weet het.
Waarom stond je toe dat je hier weg moest?
Praat me er niet van: mijn onderkomen stelt niks voor.
Maar het heeft ook zo z'n charmes.
Maar die boer, dat is 'n barbaar. - En zijn vrouw?
Aantrekkelijker dan onze gastvrouw van vanavond.
Waarom vraag je dat?
Donder op! Wie denk je wel dat je bent? Mijn oudere broer?
Houd 'n beetje afstand. - Hang niet de moraalridder uit.
Toen we die zwakke gevangenen afschoten, was je niet zo gevoelig.
Ik heb niemand afgeschoten.
Maar ik wel. En met plezier. En je hebt nooit iets gezegd.
We waren in oorlog. - En dat zijn we nog steeds, luitenant.
Hoelang wist je het al?
Het was niet aan mij om het te vertellen.
U wist het, hè?
Dat uw perfecte zoon 'n verhouding had vóór we elkaar zelfs hadden ontmoet!
U zou eens moeten zien hoeveel brieven over u gaan!
U wilt toch zo graag 'n kleinkind? Nu hebt u er één.
Ze heet Simone.
Houd je stomme geheimpjes maar voor jezelf! Het laat me koud!
Mag ik iets voor je spelen?
Heel mooi.
Wat is er?
Ik trouwde met 'n man die ik slechts twee keer heb ontmoet.
Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat we van elkaar hielden.
Ik had net zo goed dood kunnen zijn geweest.
Het is onmogelijk.
Lucile?
Ik kom eraan.
Madame wil je direct spreken.
Herinner je je madame Perrin?
Natuurlijk.
Wat brengt u terug uit de Vrije Zone, madame?
Mijn zoon sneuvelde in Normandië. Ik kreeg toestemming om zijn graf te bezoeken.
Het spijt me dat te horen.
Hoe gaat het in Lyon? - Slecht.
Er woont tenminste geen Duitser in je huis.
Ik hoorde over die officier van je. Is hij vriendelijk?
Ik wil niets met hem te maken hebben, maar Lucile wel, nietwaar?
Maar dat is prima.
We moesten zó haastig vertrekken dat we bepaalde dingen achter moesten laten.
De Duitsers zitten nu in ons huis. Kun jij nog spullen terughalen?
Attentie!
Kijk me aan.
Dit is een schande.
Wat is dit voor een puinhoop? Opruimen!
Dus dit is 'beschermd worden door het Duitse leger?'
Lucile!
Wacht!
Kijk me aan.
Wat daar gebeurt, is onverdedigbaar.
Ik heb niets gemeen met deze mensen.
Sommige voorwerpen op de lijst zijn beschadigd: wat zullen we doen?
Pak het maar voorzichtig in, ik kom zo. - Ja, luitenant.
De enige persoon met wie ik iets gemeen heb...
dat ben jij. - Nee...
Een kunstgebit...
een porseleinen servies...
huishoudelijke spullen met slechts een sentimentele waarde.
Ik pakte terug van de vijand wat ik kon.
Geruchten en gefluister waarden rond.
Sommigen zagen me als collaborateur. Anderen bewonderden mijn dapperheid.
Maar niemand wist wat ik echt voelde.
Het meeste is er.
Mijn verontschuldigingen voor eventuele schade.
Goed zo. Jij hebt tenminste het lef om op te staan tegen dat schorem.
Marthe, wil je alsjeblieft deze tassen naar boven brengen?
Op donderdag bezoekt ze haar zuster.
Dan hebben we het rijk alleen. - Goed.
Kom terug!
Kom hier!
Bennoit Labarie... dus jij bent degene die ons besteelt.
Dief!
Wat verwacht u dan dat we doen?
Jullie verraders laten ons verhongeren. - Hoe durf je zo tegen me te spreken?
Ik spreek tegen u hoe ik wil.
Ik ben niet de enige die hier komt. Wij komen allemaal...
en het zal alleen maar erger worden.
Verdwijn hier. - Kippen...
Geef me verdomme m'n kippen!
Bid maar dat jullie Duitse vrienden lang blijven...
want op de dag dat ze vertrekken...
Ik heb hem betrapt. Het is Labarie.
Ik zei je het te negeren. - Hij heeft nog steeds een geweer.
Dat geldt voor het halve dorp, inclusief mezelf.
Hij probeerde me neer te schieten.
Je moet iets doen.
Waar gaan deze paarden naartoe? - Afrika, Engeland, wie zal het zeggen?
Wat betalen we voor ze? - 30.000.40 als ze goed verzorgd zijn.
Dat is de helft van de gangbare prijs.
Wat kan jou dat schelen?
Niets.
Des te beter.
Want zoals het nu gaat, voeren we straks mensen af.
Dus laten we het afhandelen.
Bonnet!
Zoek de meest geschikte uit.
Drie maanden lang hadden we nu naast elkaar geleefd.
Nu hoefden we ons niet meer in te houden.
laat anderen elkaar bestrijden, haten. Maar laat ons met rust.
Je zou het paard toch zelf gaan brengen?
Wat heb je gedaan?
Ga. Ik leid ze wel af.
Jongens, snel! Nu!
Vooruit!
Ik heb een arrestatiebevel voor Bennoit Labarie. Waar is hij?
Hij is op de akker.
Jullie vier naar de akker, de rest doorzoekt het huis!
Wat hebben jullie boeren toch? Altijd je wapens op dezelfde plek verstoppen.
Kom naar beneden. Je zult niet lang in het werkkamp zitten.
De Burggraaf smeekte om mildheid. Het zal maar een jaartje worden.
Tijd zat om je vrouw te neuken terwijl jij in Buchenwald werkt.
Krijg de klere!
Blijf daar. Verroer je niet!
Nee!
Benoit!
Madeleine...
Is je schoonmoeder thuis?
Ze is weg vannacht.
Wat is er gebeurd?
Hoe weet je waar hij is?
Er is 'n oude jachthut in het bos.
Is niemand achter hem aangegaan?
Daarom ben ik hier.
Ze lieten me gaan, maar ze houden me in de gaten.
Dan had je hier niet moeten komen.
Benoit is een goede man. En niemand anders zal hem helpen.
Hij kan zich niet snel bewegen. Ze zullen hem opjagen...
en dan zullen ze hem vermoorden. Besef je dat?
Jij bent de enige die me nu kan helpen, alsjeblieft?
Ik...
Het spijt me. Ik kan niet...
Je zei toch dat madame weg was?
Je officier komt niet, hoor. Ik liep hem voorbij op het plein.
Hij leidt de zoektocht naar mijn man.
Schaam je!
Waar was ik mee bezig?
Mijn landgenoten werden opgejaagd als beesten terwijl ik in 'n fantasie leefde.
Een schandelijke idioterie.
Verspreiden!
Wat doe jij hier?
De honden hebben je geur opgepikt. Trek dit aan en kom met me mee.
Gisteren werd een officier van de Duitse Wehrmacht...
vermoord door ene Benoit Labarie...
een bewoner van het Montmort landgoed.
Hij die zich schuldig maakt aan onderdak, hulp of bescherming...
of kennis heeft van zijn verblijfplaats, dient dit te rapporteren...
binnen 48 uur aan het Duitse hoofdkwartier...
op straffe van onmiddellijke executie door een vuurpeloton.
Luitenant, ik wil u spreken.
Kom mee, Burggraaf.
Majoor...
Namens iedereen in Bussy bied ik mijn nederige excuses aan.
Dit had ik nooit voorzien.
U zei dat hij een communist was...
een dief u uw vrouw bedreigde. Wat had u anders verwacht?
Volgens de regels is de burgemeester verantwoordelijk voor zijn burgers.
Dus als de boer niet binnen 48 uur wordt gevonden...
zult ú voor het vuurpeloton staan.
Maar ik ben de Burggraaf. Dit is ongehoord.
Generaal Wolf wilde dat ik vijf willekeurige mannen uitzocht.
Wees dankbaar dat ik hem overhaalde alleen u als voorbeeld te stellen.
Voer hem af.
Majoor, ik ben de Burggraaf, dit is onmogelijk. Alstublieft!
De dag vóór Bonnet werd vermoord...
wilde hij me spreken over één van zijn mede officieren.
Weet u wie hij bedoelde?
Nee.
Dat weet ik niet.
U voert het bevel over de executie.
Zeg tegen uw mannen dat ze overal zoeken. Geen uitzonderingen.
Leer deze mensen een lesje. En zorg dat je iets vindt.
Ga nou maar!
Verspreiden!
Vooruit!
Hoe romantisch. Ik zal eens gaan praten met zijn meerdere.
Dat doet u niet.
Wie weet het? - Niemand.
Zelfs zijn vrouw niet? - Dat kon ik niet riskeren.
Je had het mij eerst moeten vragen.
Mijn grootvader heeft dit gebouwd tijdens de vorige oorlog.
Ga erin. Vlug! En maak geen geluid.
Waarom doet u dit?
Als ik hem zo zie in Gastons kleren, bedenk ik me...
dat het mijn zoon had kunnen zijn.
Ze zijn hier.
Madame? We zijn op zoek naar Benoit Labarie.
Lucile?
Ik kon niet eerder terugkomen.
Celine, stop!
Gustav...
Vergeet die hoer, kom mee!
We zochten de hele nacht in het bos. - Ik weet het.
Luitenant? We hebben nog niets gevonden. We gaan nu naar boven.
Heel goed.
Zeg het me, Lucile. Er klopt iets niet.
Ik heb me vergist.
Wat is dit?
Ze is een Jodin.
Waar is je dochter?
- Bij haar vader.
We komen later terug voor haar.
Zijn je gevoelens veranderd?
Je liegt.
Luitenant, hier boven! We vonden iets in de linnenkast.
Er wordt een wake gehouden voor officier Bonnet...
maar we hebben niet genoeg tafel- linnen, dus mogen wij wat van u lenen?
Het was van mijn moeder. Ik reken erop dat u het in goede staat terugbrengt.
Natuurlijk.
Pak het witte linnen in!
Anna?
Openmaken!
Neem dit mee!
Ze weet niets.
Maak je niet ongerust. We hebben nog tijd.
Iemand kan hem nog aangeven.
Weet je, Benoit... - Ik weet het.
Je deed wat juist was.
God kan in onze harten kijken.
Ik hou van je.
Ik ook van jou.
Aantreden!
Amen. - Amen...
Richten!
Vuur!
Terugtrekken!
Ik had mezelf wijs gemaakt dat zij net als wij zijn, maar dat zijn ze niet.
Wij zijn een andere soort, onverzoenlijk, voor altijd vijanden.
Ik verberg me hier niet tot de oorlog voorbij is.
Ik ben niet bang om te sterven. Als het maar betekenis heeft.
Wat kun je dan doen?
Ik ken mensen in Parijs. - Wie?
Mensen die zich organiseren, terugvechten.
Je komt nooit langs de controleposten. Ze zitten overal.
En als ik hem nou breng? - Lucile, dat kun je niet doen.
Ik breng je.
En de reispas?
Ik weet waar je heengaat, vuile Duitse hoer.
Hij is veilig.
Wat doe jij hier?
Ik heb een reispas nodig. Ik moet naar Parijs.
Eén van onze huurders heeft medicijnen nodig. Zijn dochter is erg ziek.
Heb je het gehoord van de Burggraaf?
Je zult me nu wel haten.
Dat zou ik ook doen als ik jou was.
Die huurder...
Is hij naar het huis gekomen?
Nee... - Jammer.
Mijn ordonnans zei dat hij andermans tabak rook.
Hij denkt dat je iemand verbergt.
En jij?
Als ik zelfs maar het geringste vermoeden had...
zou ik op moeten treden.
Dat weet ik.
Ik zei dat het van mij was. Een cadeau van mijn vrouw.
Ik zal mijn ordonnans zeggen een pasje te verstrekken.
Dank je.
We zullen elkaar weerzien.
Niet als soldaat.
Je zult me niet eens herkennen.
Doe voorzichtig... met je leven.
Is dat je dierbaar?
Ja...
Dat is me dierbaar.
De marsorders, luitenant. Alstublieft.
We vertrekken morgenochtend.
Suite Française
Dit is alles wat je nodig hebt.
En...
Gaston liet dit voor ons achter. Voor het geval dat.
Dank u.
Gaston komt weer terug. Vast en zeker.
Dank u.
Alles is klaar.
Alleen kon die tabak niet van u zijn geweest. In uw kamer rook ik immers niets.
Geen zorgen, ik heb het geregeld.
Als ze iets te verbergen heeft, vinden ze dat wel bij de controlepost.
Ik heb 'n briefje bij de reispas gedaan om de auto te doorzoeken.
Prima.
Majoor, Steiner wacht op u vóór het hotel.
Goedendag.
Waarheen? - Parijs.
Papieren?
Kom hierheen!
Regel het zelf, Gustav, het is maar een vrouw!
Uitstappen.
Openmaken!
Bukken!
Benoit!
Houd me vast!
Help me.
Doe open.
Nauwelijks één woord over onze ware gevoelens werd ooit uitgesproken.
Geen enkel woord over liefde.
Na de oorlog hoorde ik dat Bruno was gestorven.
Maar misschien was hij gewoon verdwenen, net als ik.
Ik bracht Benoit naar een boerderij en een week later bereikten we Parijs.
We vochten waarvoor we in geloofden en vier jaar later was Frankrijk bevrijd.
Gaandeweg probeerde ik zij die vielen te vergeten...
maar de muziek bracht me altijd bij hem terug.
'SUITE FRANÇAISE' WERD GESCHREVEN TIJDENS DE NAZI BEZETTING VAN FRANKRIJK
HET WERD NOOIT AFGEMAAKT
IN 1942 WERD DE AUTEUR, IRÉNE NÉMIROVSKI GEARRESTEERD OMDAT ZE JOODS WAS
EN ZE OVERLEED IN AUSCHWITZ
HAAR MANUSCRIPT LAG BIJNA 60 JAAR ONGELEZEN IN EEN KOFFER
TOT HAAR DOCHTER HET HERONTDEKTE
'SUITE FRANÇAISE' WERD IN 2004 GEPUBLICEERD EN WERD EEN GROOT SUCCES
'ONGELOFELIJK DAT IK MIJN MOEDER WEER TOT LEVEN BRACHT.'
'DE NAZI'S KONDEN HAAR DUS NIET VERMOORDEN.'
'HET IS GEEN WRAAK, MAAR EEN OVERWINNING.'
DENISE EPSTEIN-DAUPLÉ (DOCHTER VAN IRÉNE NÉMIROVSKY)
Vertaling: JWM voor Just Watch Movies Controle en bewerking: Goffini